Dat was een lange zit – Tokyo dagboek #1

Eindelijk was het zo ver! Na twee dagen slecht te hebben geslapen, omdat ik best wel gespannen was voor deze langverwachte reis vertrokken we eindelijk naar Schiphol en ik kan je nu al verklappen, dat was een lange zit. Dit is hem dan: Tokyo dagboek #1!

Normaal gesproken moet ik altijd heel erg vroeg in de ochtend op als we op reis gaan. Dan staat de wekker meestal om een uur of vier ‘s nachts, echter vertrok het vliegtuig naar Japan in de middag dus hoefde we niet vroeg op. Dat betekend alleen niet dat ik door de hype niet al om 04:00 wakker was en om 06:00 en om 08:00, toen gaf ik het op om te proberen te slapen.

Mijn moeder was zo lief om ons even naar Schiphol te brengen, dit kwam ook goed uit omdat ze deze twee weken ook op Olaf en Elsa past. Karim en ik gaven Olaf en Elsa een laatste knuffel en toen mochten we eindelijk met de koffers naar Schiphol!

Het voelde allemaal heel erg onwerkelijk op Schiphol, om de bordjes NRT te volgen. Dit staat voor Narita Airport, de grootste luchthaven van Tokyo en dus Japan. Het voelde zelfs een beetje als de eerste keer New York, zo onwerkelijk voelde het allemaal. Net zoals bij die eerste reis naar New York zeiden Karim en ik steeds tegen elkaar “ Als ik zo in Londen land geloof ik het ook hoor”. Niks is minder waar, want 11 uur zitten gaat je niet in de koude kleren zitten.

Hoewel ik me had voorgenomen om vooral lekker veel films en series te kijken, is dat me alles mee gevallen. Ik heb wel My Neighbour Totoro gekeken en vond deze heel erg leuk! Het filmaanbod van het vliegtuig zelf viel een beetje tegen. The Joker stond er al wel op, maar die heb ik nog maar zo kort geleden gezien dat ik daar niet echt zin in had. Ik heb heel even een uur of twee (voor mijn gevoel tenminste) geslapen met mijn Harry Potter luisterboek.

Uiteindelijk heb ik verrassend genoeg best wel veel gegamed op de Switch. Ik kwam opeens op het idee om Luigi’s Mansion 3 opnieuw te gaan spelen. Deze heb ik in co-op met Karim uitgespeeld, maar niet alleen. Hier heb ik me een aantal uur goed mee vermaakt, totdat de batterij van de Switch leeg was. Toen was het nog ruim 2 uur vliegen. Vooral die laatste 3 uur waren afzien, toen waren zowel Karim als ik er helemaal klaar mee.

Gelukkig kwam het einde in zicht! Helaas zaten we in het midden van het vliegtuig en hadden de mensen bij die wel bij de raampjes zaten deze dicht gedaan, dus we konden van het landen helemaal niets zien. We hebben denk ik nog nooit zo lang getaxied, we waren echt geland op de polderbaan van Narita Airport. Na een eeuwigheid taxien, mochten we eindelijk uitstappen. Het door de douane gaan ging echt heel soepel, binnen een minuut of 7 hadden zowel Karim als ik een mooie Japan sticker in ons paspoort en konden we wachten op de bagage.

Mondkapjes waren op het vliegveld wel prettig, maar voor de foto gaan ze even af!

Hoewel we van te voren al hadden opgezocht hoe we bij ons hotel moesten komen met het openbaar vervoer (taxi’s zijn hier echte mega duur) was het wel even een kleine cultuurshock. Het is dan leuk dat ik bezig ben met Japans leren en enkele tekens herken, maar weten waar we heen moesten op basis van die bordjes was wel spannend. Gelukkig weten we dat Japanners heel erg behulpzaam zijn, dus ik type te naam van ons hotel in bij Google Maps en liet die pagina zien aan een dame bij een loket. Ze knikte begrijpend en verkocht ons voor ongeveer €25 kaartjes om bij ons hotel te komen.

Deze reis ging eigenlijk verrassend voorspoedig, we waren bij een metro station 1 halte te vroeg uitgestapt, maar een vriendelijke meneer wees ons hierop. Aangezien de metro’s hier ongeveer om de twee minuten aankomen, was dat niet zo’n punt. Toen we buiten kwamen zagen we gelijk ons hotel, ideaal! Ik wist dat de naam van ons hotel net zoveel voorkomt als de Albert Heijn in Nederland, dus voor de zekerheid typte ik de naam nog even in op Google Maps.

Het bleek inderdaad niet het goede hotel te zijn, maar we moesten 5 minuten een andere straat inlopen. Helemaal prima, wij met onze koffers daarheen vol goede moed. De vriendelijke receptioniste bekeek onze reservering en zei toen vriendelijk dat we bij het verkeerde hotel stonden… Was het tóch wel het hotel naast de metro! Wij dus weer terug, gelukkig moesten we er wel om lachen. We hadden ook al gehoord dat Google Maps weleens een kleine misberekening maakt in Tokyo, nou dat bleek!

Aangezien we om 12:00 in het hotel stonden en pas om 15:00 konden inchecken, besloten we naar de Skytree te wandelen. Ja dit lees je goed, de Skytree is op loopafstand en het was heerlijk weer! Bij de Skytree zit ook, jullie voelen hem misschien al aankomen, een Pokémon Center! Dit is welliswaar niet de grootste in Tokyo, maar hey in Europa hebben we er geen 1!

Ons prachtige uitzicht vanaf het hotel.

Het is echt een prachtig winkelcentrum, adembenemend mooi. Houten vloeren, Japanse muziek op de achtergrond en een hele rustige sfeer. Het was wel even zoeken naar de Pokémon Center op de plattegronden, maar uiteindelijk lukte dit ons. Het besef dat ik mijn eerste voet in een Pokémon Center zette was echt geweldig! De Pokémon muziek op de achtergrond, schappen vol met Pokémon spullen echt onwaarschijnlijk vet! Ik roep al sinds we weten dat we naar Japan gaan dat ik een Bellossom-knuffel wil, dus ik moest wel een vreugde gilletje inhouden toen ik deze in de schappen zag liggen! Verder hebben Karim en ik ons heel erg ingehouden in de Pokémon Center. Wat vooral opvalt is dat in IEDERE winkel wel iets staat van een game of Anime, het is hier zo één met de cultuur.

Langzaam begon de jetlag wel in te slaan, Karim had het helemaal gehad en ik werd ook iets moe. Alleen zegt dat niet zoveel, want ik ga prima op een uur of drie slaap. We liepen terug naar het hotel en konden gaan inchecken. We zitten op de 14e verdieping en hebben echt een prachtig uitzicht! Het kamertje is héél klein, maar echt super schoon en luxe. We hebben eigenlijk niets te klagen, behalve dat er niet een een kleding plankje is ofzo, dus nu ligt al onze kleding maar op het bureau.

Onze eerste gekochte spulletjes.

We hadden ons voorgenomen om rond een uur of 4 even een paar uur te gaan slapen, zodat de jetlag een beetje te doen zou zijn. Eerst hebben we allebei een heerlijke douche genomen, daarna was Karim met 30 seconde vertrokken en even later viel ik ook in slaap.

Om 18:30 werd ik weer wakker en wekte ik Karim ook. We kleden ons aan en ging op weg naar Akihabara! Aangezien het wel dinsdagavond was besefte we ons dat niet veel meer open zou zijn. We moesten alleen eerst even wat eten. We bestelde allebei op goed geluk iets van een Japanse kaart met plaatjes, maar het smaakte echt heerlijk! En wil je weten hoeveel we kwijt waren voor een degelijk avondmaal met z’n tweeën? In totaal zo’n €8,50. Ik maak geen grapje. We zijn er al achter dat eten en drinken ontzettend goedkoop is, maar spullen in winkels zijn een stuk duurder.

Mijn heerlijke avondeten

Na ons eten hebben we wat rond gelopen in Akihabara, maar de winkels die wij echt interessant vinden waren al gesloten. Zo hebben we voornamelijk winkels met grijpmachines gezien en dan heb ik het niet over vier of vijf van die machines, nee we hebben het hier over Akihabara, dus dat houdt in dat er 6 of 7 verdiepingen zijn met zo’n 600 van die apparaten. Er waren nog wel heel veel manga winkels open, we zijn een paar binnengelopen. Alleen zowel ik als Karim hebben eigenlijk niks met manga, dus dat hield snel op. Ik besloot ook vol goede moed de 18+ verdieping op te lopen, alleen mijn ogen vielen ongeveer hun oogkasjes uit en ehm ik was hier ook weer snel verdwenen. Niet mijn ding, houdt jullie kleding maar aan dames.

Om een uur of 22:00 ging echt bijna alles dicht en besloten we terug te keren naar het hotel. Daar aangekomen kwamen we erachter dat de stekker van de laptop niet in de verloopstekker paste voor de stroom hier, balen! Dat houdt dus in dat ik nu dit dagboek aan het typen ben op de ipad, het werkt allemaal prima, maar ideaal is anders.

Morgen gaan we eens kijken wat we allemaal gaan doen! Het besef dat ik nu in Tokyo zit samen met Karim is wel geland en het is MEGA VET! Ik hoop dat jullie de komende dagen het dagboek ook blijven volgen, want er komen nog veel meer avonturen aan.

p.s. Sommige bloesem staat gewoon al in bloei!

Super leuk dat je mijn Tokyo dagboekjes bent gaan lezen! Klik hier om al mijn Japan en Tokyo content te lezen!

16 reacties

  1. OVERKILL-BERT

    Heerlijke eerste Japan blog, Suus. 💕🇯🇵
    Echt heerlijk om er, net als in New York, weer een beetje bij te zijn. Kijk erg uit naar de avonturen van de komende dagen. Heel veel plezier en kopen kopen kopen..!!!!!!

  2. Maarte

    Leuk blogje weer Suus! Jammer dat je geen foto’s hebt van de 18+ afdeling. Ik ben nu wel heel nieuwsgierig hahaha. Ook als ze misschien geen fietsen hebben.

    1. Jolanda

      Wat een ervaring moet dat zijn, je eerste stapjes in Tokyo. Heerlijk om dit te lezen, ben ik er ook een beetje😉. Nu al nieuwsgierig nasr je volgende blog. Geniet lekker!

      1. Veronica

        Dank je voor dit leuke verhaal. Ik hoop dat jullie niet teveel last van de jetlag hebben.
        Ziet er wel supercool uit! 👍
        11 uur vliegen!! Pfffff Vreselijk. Ik kan me voorstellen dat je het na 7 a 8 uur wel gehad hebt. 😉
        Maar echt leuk dat we hier jullie avonturen kunnen mee beleven.
        Mooi trouwens die bloesem🌸
        Fijne dagen. Geniet ervan!!

    2. Nous

      Wauw wat ontzettend gaaf! En leuke foto’s😍 en die boom😍 Fijn om te lezen dat jullie he ernaar je zin hebben ben nu al benieuwd naar de volgende blog!
      Xx❤

      1. Annebelle

        Super leuk blogje weer Suus❤ Echt super leuk om er zo toch een beetje bij te zijn. Kan niet wachten om meer verhalen er over te lezen🇯🇵❤ Veel plezier nog! Hypeee

  3. Bloemetje7

    Wat een gezellig verhaal! Ik kijk al uit naar de komende verhalen! Het moet voor jullie echt fantastisch zijn om daar nu echt rond te lopen!
    Raar, ik kan de reactie niet plaatsen?

Geef een reactie