TOKYO: EEN ANDERE WERELD

En toen waren we compleet – Tokyo dagboek #4

Vanmorgen werd ik eerst om 04:00 wakker omdat ik héél erg nodig moest plassen. Heel even dacht ik dat opnieuw in slaap vallen niet meer ging lukken, maar dit viel gelukkig reuze mee. Na een kwartier viel ik weer in slaap en werd ik om 08:00 weer wakker, dat zijn de normalere tijden!

We hadden vandaag eigenlijk nog niks op de planning staan, dus na een ontbijtje gingen we op weg naar Tokyo Station. Voordat we daarheen gingen, namen we eerst even een afslag. Vlakbij de metrohalte die we moesten hebben om naar Tokyo Station te komen is namelijk ook een grote tempel in de buurt. We waren daar eerder deze week al in de buurt geweest, maar we besloten toen om er niet heen te gaan. Later hoorden we van iedereen dat het er echt heel erg mooi is, dus we besloten toch even een kijkje te nemen.

We moeten ze inderdaad gelijk geven ,want het is een prachtige locatie en het helpt natuurlijk ook mee dat we zo ontzettend boffen met het prachtige weer! Het is niet te warm, niet te koud; echt heerlijk lente weer. Toen we voorbij de tempel waren, liepen we juist de tegenovergestelde richting van de toeristen in waardoor we op een prachtige oud Japans straatje stuitte. Nadat we deze hadden doorgelopen en wat foto’s hadden gemaakt, pakten we onze route weer op richting Tokyo Station.

In Tokyo Station zit er namelijk een kleine Pokémon winkel waar ook een speciale Pikachu knuffel te vinden is die je alleen daar kan kopen. Het was even een zoeken, maar toen we de winkel hadden gevonden waren we een beetje teleurgesteld. De speciale exclusieve knuffel was er niet meer. We hebben het niet gevraagd, maar mede door de berichten in het nieuws gaan we er een beetje van uit dat ook de Pokémon winkels problemen hebben met het bevoorraden vanwege het coronavirus.

Normaal gesproken liggen in deze bak dus allemaal Pikachu’s

Het coronavirus speelt hier trouwens behoorlijk. Hoewel er maar enkele geregistreerde besmettingen per dag bij komen hier in de omgeving, is het overal op het nieuws. Daarnaast zie je echt bijna iedereen met mondkapjes lopen, dat is de afgelopen dagen ook echt meer geworden. Waar eerst ongeveer de helft met mondkapjes liep is dat nu al gauw 80%. Wij proberen hem in ieder geval op hele drukke plekken te dragen, maar hebben hem zeker niet altijd op. Het klinkt misschien gek, maar je wordt zo snel benauwd van die kapjes, helemaal als je iedere keer 10 trappen op en 10 trappen af moet bij ieder metrostation.

Na de lichte teleurstelling in het kleine Pokémon winkeltje besloten we terug te gaan naar Akihabara. Na twee eigenlijk een beetje mislukte shop pogingen daar moesten we dit wel even dunnetjes over doen. De eerste keer dat we hierheen gingen kwamen we erachter de de winkels hier dus mega vroeg sluiten en de tweede keer hadden we zo ontzettend last van onze jetlag, waardoor we 90% van wat we hebben gezien niet eens hebben onthouden.

Er waren twee dingen waar we écht naar op zoek waren. Ik wou heel graag Pokémon Green hebben voor de Game Boy. Voor iedereen die niet helemaal thuis is in Pokémon: in Europa debuteerde de serie in 1999 met Pokémon Red en Pokémon Blue. In Japan kwamen de games drie jaar eerder uit, maar als Pokémon Red en Pokémon Green. De groene versie is dus nooit in Europa verschenen. Aangezien ik in het bezit ben van alle mainline Pokémon games die ooit zijn uitgekomen, moest deze versie er wel bij om de collectie helemaal compleet te maken.

Van iedereen kregen we de tip om vooral niet iets te kopen bij de eerste de beste winkel waar je iets vindt, omdat de kans heel erg groot is dat je het elders goedkoper gaat vinden. Dat was inderdaad waar, want van ¥3600 ging de prijs naar uiteindelijk ¥1100. Voor die prijs besloten we de game te kopen en hoewel ik waarschijnlijk nog niet voldoende Japans kan lezen om de game behoorlijk te spelen, ga ik hem zeker uittesten als we thuis zijn!

Verder waren we ook op zoek naar onze laatste ontbrekende amiibo binnen onze verzameling waar ik eerder al uitgebreid over heb verteld. We liepen een vrij uitgestorven steegje in toen Karim opeens vol in de remmen ging, hij zag namelijk een bord buiten staan waarop stond RETRO GAME. Niets wees er echter op dat er op die plek een winkel zat. We hebben geleerd dat je in Japan gewoon overal naar binnen moet wandelen en het vanzelf wel hoort als je ergens loopt waar je niet hoort te lopen. Vol goede moed stapte we een soort loods in en aan de rechter kant was er een trappetje van ongeveer vijf treden. Tot onze grote verbazing was er inderdaad een prachtige winkel met een heel groot aanbod aan spellen.

Daar lag hij dan, verstopt in een vitrine kast.

Wat mij meteen opviel was dat ze ontzettend veel amiibo hadden, weliswaar allemaal poppetjes die we al hadden. Ik stelde aan Karim voor om gewoon een foto op mijn telefoon op te zoeken van de enige ontbrekende amiibo die we nog moesten hebben en deze in iedere game winkel gewoon te laten zien. In mijn beste Japans stapte ik naar de balie en vroeg ik of ze toevallig die amiibo nog hadden. Tot mijn verbazing knikte de medewerker bevestigend en liep met mij naar een vitrinekast tussen de smalle paden. En ja hoor! Daar stond hij gewoon, het lelijke grijze blokje wat zo ontzettend zeldzaam is. Hij was – zoals verwacht – wel aan de prijs, maar zeker niet duurder dan dat je hem nu op Ebay zou kunnen kopen. We hoefde er niet lang over na te denken, dit was onze kans om de collectie eindelijk compleet te maken!

Hij is echt!

We rekende de game af en vanaf dat moment was mijn rugzak goud waard. Zoals je op de bovenstaande foto kunt zien hebben, we ’s avonds in de game Super Smash Bros. Ulitmate gekeken of hij echt was. Hoewel Japanners erom bekend staan dat ze super eerlijk zijn, wilden we dit toch wel zeker weten. In Smash zit er een optie om amiibo in te scannen en ja hoor, hij gaf aan dat het Qbby is uit de Boxboy-franchise.

We verkenden nog veel meer andere toffe winkels en kochten nog wat enkele spullen, zoals een paar pakjes Animal Crossing amiibo kaarten die hier echt waanzinnig goedkoop zijn. Ook kochten we wat souvenirs voor vrienden. Het was al gauw een uur of vijf toen we besloten terug te gaan naar het hotel om heel even bij te komen voordat we gingen eten.

Op de hotelkamer aangekomen besefte we ons dat we amper hadden gezeten vandaag en onze benen konden niet meer. Al die winkeltjes in Akihabara hebben heel veel steile trappen, dus we waren behoorlijk gesloopt. Daarnaast is een bankje vinden in Tokyo een wonder, dus even ergens rustig gaan zitten is er niet bij. Nu hoor ik jullie denken: dan ga je toch even ergens wat drinken? Ook dit is helaas niet echt een optie omdat overal waar je kan zitten dit gelijk gecombineerd is met een hele schaal noodles en hoewel de noodles erg lekker zijn, hoef je dat niet zeven keer op een dag.

Deze Gachapon machines kom je dus overal tegen!

Kortom, we waren dus behoorlijk bekaf en ik was zo klaar dat ik er niks aan kon doen en als een blok in slaap viel op bed. Uiteindelijk kon Karim de vermoeidheid ook niet meer de baas zijn en viel ook in slaap. Uiteindelijk werden we om half 9 weer wakker en we moesten onszelf er echt toe zetten om wakker te blijven. Aangezien we allebei behoorlijk gesloopt waren, besloten we om het onszelf even makkelijk te maken en een avondmaal te halen bij de supermarkt beneden. Uiteraard kan je veel lekkerder eten hier in de stad, maar voordat we ergens hadden gezeten was het veel te laat geweest. Gelukkig is het supermarkt eten hier meer dan prima!

We hadden deze avond echter nog wel een klusje te klaren, namelijk de was! Ik had voordat we naar Tokyo vertrokken uitgezocht wat de opties waren om hier je was te doen. Hierdoor konden we minder kleding meenemen, zodat we meer kofferruimte over zouden houden. Het bleek dat er in het hotel een optie was om de was te laten doen. Helaas kwam ik er hier pas achter dat dit echt schreeuwend duur was. Voor het wassen van een broek vroegen ze omgerekend ongeveer €7,- en voor een t-shirt €3,-, veel te duur dus! Gelukkig is onze grote vriend Google er om ons uit de brand te helpen en het scheen dat er op een kwartier reizen een wasserette zou zitten.

Hier speelt Karim een spelletje Mario in een van de vele game winkels in Akihabara

Ik was zo slim geweest om een van de handbagage koffers helemaal vol te proppen met de vieze was, zodat we niet met allemaal losse plastic tasjes over straat hoefden. Aangekomen op de plaats van bestemming, tenminste volgens Google, stonden we in een vrij verlaten straatje waar er één deur open stond. Ik kan je veel vertellen, maar niets weer erop dat daar een wasserette zou zitten. Toch liepen we even naar binnen, want zoals ik net al zei: hier in Tokyo moet je overal gewoon naar binnen stappen. Het bleek een karaoke bar te zijn. Heel leuk natuurlijk, maar wij wilden onze was doen!

Toen we toch maar even iets verder gingen kijken, bleek de waserette aan precies de andere kant te zijn van de gebouwen en konden we gelukkig toch aan de slag. Ik ben blij dat ik in New York al eens eerder heb gewerkt met die grote wasmachines, want met al die Japanse tekst erop werd het niet heel veel duidelijker. Na ongeveer drie kwartier was onze was schoon en bijna droog, dus we konden snel terug naar het hotel. Daar hebben we sommige dingen die nog een beetje vochtig waren uitgehangen, maar we kunnen de komende dagen weer even vooruit met schone kleding!

We hebben eigenlijk nog geen idee wat we morgen gaan doen. Ik ben benieuwd wat voor avonturen we dan allemaal gaan beleven!

Vond je deze blogpost nou super leuk? Momenteel zit ik samen met mijn vriend Karim in Japan, waar ik iedere dag een blog plaats over onze avonturen in dit mooie land. Krijg je er dan nog steeds geen genoeg van? Kom dan naar mijn Discord server, waar je in direct contact komt met mij en andere lezers. Ook kun je mij volgen op Twitter en Instagram.

8 reacties

  1. inciyakobella

    Ja ik hoorde hier ook dat het corona virus ook in Japan was. En dat er al honderden besmet zijn. 😦
    Maar ik weet dat jullie goed voorbereid zijn.
    Wat leuk al die straatjes in Tokyo. 😉
    En die tempel is prachtig 😍
    Hele andere cultuur. Maar wel supergaaf om dat mee te maken
    Heel veel plezier 😘

  2. OVERKILL-BERT

    Yes!!! Eindelijk die kut kubus. 😁 Super vet dat de verzameling nu compleet is. Wat moet het heerlijk zijn geweest om lekker rond te kijken tussen al die retro spulletjes. Hopelijk gaat morgen weer een leuke dag worden. 🇯🇵🎉

  3. Bloemetje7

    Het voordeel is, wanneer je 2 dagen even geen tijd hebt om te lezen, je nu gewoon een half uurtje even lekker mee op reis bent in Tokyo! 🙂 Meegenieten van de lekkere ijsjes en VR game met Mario kart! Lijkt me echt super leuk! De foto’s maken de verhaaltjes helemaal af! Verder zal ik zal wel dom zijn maar heb geen idee wat jullie bedoelen met ramen tentje? Het bezoek aan het Pokemon Café was natuurlijk een beleving op zich! Zijn jullie ook in die tempel geweest? Leuk ook die foto dat je midden tussen de games op de grond op je knieën zit te zoeken en je Pokemon green vindt! Het ontdekken van de echte Amiibo Qbby, moet jullie werkelijk een vreugdedansje hebben opgeleverd, lijkt me zo! Nou, ik kijk alweer uit naar de volgende verhalen!

  4. Krekelmoss

    Juueh dikke ESPORTS voor het vinden van die kleine lelijke kubus. 😜
    Voor mij was het ook wel even zoeken om die Golden Megaman te zoeken toen ik in New York was maar het was mij gelukt😉👍.

Geef een reactie