Zonder games is het saai – Tokyo dagboek #5

Ik durf nu in Tokyo dagboek #5 te zeggen dat we volledig van onze jetlag af zijn! Ik sliep voor het eerst een hele nacht door, dus we werden allebei heerlijk uitgerust wakker. We hadden besloten om vandaag het centrum van Tokyo maar eens te gaan verkennen, dus we hebben ons omgekleed en gingen na het ontbijt op pad.

De wijk waar we vandaag heen gingen heet Shinjuku en wordt ook wel gezien als hét centrum van Tokyo, wat voor ons niet zo ver reizen was. Toen we uitstapten was het wel echt te merken dat dit hét centrum is. Overal hingen grote billboards (die zelfs keihard muziek afspeelde) en winkels van soms wel acht of negen verdiepingen hoog.

Wat ons ook opviel was dat we hier voor het eerst een aantal zwervers zagen. Nu kan je dit wellicht opvatten als bijzondere opmerking, maar je moet je voorstellen dat we met onze voorgaande reizen naar onder andere New York behoorlijk gewend waren aan de armoede en dus mensen die op straat moeten leven. Het viel ons vrij snel al op dat je dat hier gewoon echt niet ziet. Ik heb er niet echt onderzoek naar gedaan, maar Karim en ik hebben ook het idee dat je het in Tokyo wel flink moet verpesten wil je hier op straat belanden. Toch zagen we in Shinjuku de eerste tekenen van armoede.

Hoewel Shinjuku zeer grote winkels bevatte in combinatie met mooie billboards en flitsende muziek, wisten Karim en ik al na een minuut of 10 dat dit niet onze wijk was. Ze hadden er namelijk veel te weinig game winkels om onze interesse te wekken, in ieder geval voor zo ver wij de wijk in waren getrokken. Gelukkig zat er wel een Taito Station; een hele grote acrade hall waar we ons flink hebben vermaakt.

Nadat we de arcade zat waren, besloten we de andere Super Potato op te zoeken, want zonder game winkels gaan wij ons heel snel vervelen. De Super Potato is een hele toffe retro gamewinkel en heeft in heel Japan meerdere vestigingen zitten. In Tokyo zitten er twee. Eentje niet zo verrassend in Akihabara en eentje in Ikebukuro, waar we dus nog niet waren geweest. We gingen de metrohal in en maakte eerst een tussenstop bij een eettentje. Wat was dat eten lekker zeg! Met afstand mijn lekkerste eten tot nu toe. De stukjes vlees in combinatie met de rijst waren echt verrukkelijk.

Mijn heerlijke lunch!

Na ons lekkere maal raakte we voor het eerst oprecht een beetje verdwaald. Het treinstation van Shinjuku is zo groot dat er maar liefst een stuk of 44 in en uitgangen waren en omdat het zaterdag was liepen er ook nog eens duizenden mensen kris kras door elkaar heen. We wisten even echt niet meer waar we heen moesten en vroegen om hulp. De dame achter de balie vertelde ons vriendelijk waar we heen moesten, maar omdat niet alle Japanners een even duidelijk Engels accent hebben vertond ik er niet veel meer van dan “spoor 15”.

Dit zou een prima uitleg geweest zijn, als we überhaupt hadden geweten waar de sporen waren. Uiteindelijk besloten we maar een kant op te lopen die achteraf gezien met goed geluk de juiste was, want we kwamen uiteindelijk uit bij spoor 14 tot en met 17. Karim zei nog tegen me: “Het zou me niks verbazen als je op dit immens grote station de trein naar Leiden had kunnen pakken”.

Een heel klein deel van de zeven verdiepingen hoge arcade hal.

De Super Potato in Ikebukuro was echt heel erg tof! De aankleding was fantastisch en ze hadden ook een heel tof aanbod qua games. We hebben er niks gekocht aangezien we 95% van de games toch niet kunnen afspelen op onze Euopese consoles. Dit maakt verder helemaal niet uit, want we vermaken ons er meer dan prima mee om zoveel toffe dingen te zien!

Toen we de Super Potato hadden verlaten, kwamen we er tot onze verbazing achter dat dit toevallig op steenworp afstand was van Sunshine City, het winkelcentrum waar het Pokémon Sweets Café en Pokémon Center MEGA Tokyo zit. Als we er dan toch zijn… Karim had de vorige keer dat we bij het Pokémon Sweets Café waren genoten van een ijsje wat hij heel erg lekker vond, dus die wou ik ook wel graag proberen en hij vond het geen straf om het nog een keer dunnetjes over te doen.

Na even gezeten te hebben met ons ijsje liepen we het Pokémon Center in. En dan mag het wel zaterdag zijn, maar wat een drukte! Het was echt dringen geblazen in de winkel. Er was wel overduidelijk nieuwe bevoorrading geweest, want er lagen een heleboel andere spullen die we voorheen nog niet hadden gezien. Maar we hielden ons keurig in en we kochten twee dingetjes: een Oddish knuffeltje en een heel schattig nieuw make-up tasje voor mij. Nu hoor ik je denken, Suus en make-up? Nou dat is dus juist het hele ding. Ik draag amper make-up, maar op ons plankje in de badkamer staat er ongeveer een hele hutkoffer voor 4 of 5 producten. Dat slaat een beetje nergens op, dus het tasje wat ik nu vond past een stuk beter bij mij.

Schattig heh?

Na de Pokémon Center drukte besloten we terug te gaan naar het hotel om even bij te komen voordat we op zoek gingen naar een avondmaal. Gisteren waren we helemaal gesloopt van de hele dag lopen en hadden het daarom vandaag bewust wat rustiger aan gedaan. Waar we konden zitten – en dat kan absoluut niet overal hier – deden we dat even. Dit zorgde ervoor dat we ons een stuk beter voelde dan gisteren.

Na onze tussenstop in de hotelkamer besloten we weer even naar het winkelcentrum bij de Sky Tree te gaan, ook om daar wat te gaan eten. Helaas begon het onderweg naar de Sky Tree voor het eerst sinds we in Tokyo zijn te regenen en ook best wel hard. Dit mocht de pret niet drukken, want toen Karim een arcadekast zag staan in een winkel van een game die hij vroeger bij de orthodontist heel veel heeft gespeeld, werd hij als een kind zo bij. Ik was er zelf niet bij toen Karim nog naar de orthodontist moest, maar ik heb dat verhaal inmiddels ongeveer 430 keer van hem gehoord, dat hij die game (Crazy Taxi) altijd daar speelde. Nadat Karim er ¥100 in had gegooid is hij een minuut of vijf helemaal druk geweest met het spelen van de game.

Karim aan de Crazy Taxi.

In het winkelcentrum van de Sky Tree aangekomen zagen we een tentje wat heel lekker eten leek te hebben. Buiten om dat het er heel erg leuk uit zag – je zat in een soort U-vorm om de kok heen die de gerechten direct voor je stond te koken – was het eten ook echt heerlijk. Karim heeft nog net zijn bord niet afgelikt. Na het eten deden we nog even een rondje door het winkelcentrum, kochten we wat souvenirs voor vrienden en belandde we uiteraard ook in het Pokémon Center.

Dit was voordat Karim zijn bord bijna had schoon gelikt.

We kwamen daar echter wel een bijzondere knuffel tegen, namelijk de Graffiti Pikachu uit Shibuya! Nu snap ik het als je geen idee hebt wat hier zo bijzonder aan is, alleen deze knuffel hoort thuis in de Pokémon Center van Shibuya en niet die van Sky Tree. Wat ik nu ga zeggen is pure speculatie, maar Karim en ik vermoeden een klein beetje dat mede door de productieproblemen in China in verband met het coronavirus ze de producten een beetje verspreiden binnen de Pokémon winkels om lege schappen te voorkomen. Wat de reden van deze verdwaalde Pikachu ook is, wij zijn er heel erg blij mee! Weer een exclusieve Pikachu rijker binnen de collectie.

Dit is de felbegeerde Pikachu

Morgen zou de Keizer hier eigenlijk jarig zijn en dit gaat normaal gesproken gepaard met allemaal festiviteiten en parades, alleen gezien het coronavirus zijn alle festiviteiten afgelast. We hebben dus geen idee wat er morgen wel of niet open is, omdat dit normaal gesproken een nationale feestdag is. We gaan het allemaal meemaken en wel of geen jarige keizer, morgen komt er gewoon weer een nieuw blogje!

4 reacties

  1. Cocky

    Wat een heerlijk eten!! Gaan jullie ook nog culturele activiteiten ondernemen of weer op zoek naar andere gamewinkels…
    Ben benieuwd!!! Heerlijk dat de jetlag over is.

  2. inciyakobella

    Leuk, die blogjes iedere dag Suus. 👍
    En, leuke foto’s ook. 😉
    Ziet er allemaal kleurrijk uit in Tokyo.
    Ben benieuwd of jullie ook nog iets cultureel gaan doen. Cultuur van Japan is erg interessant.
    Veel plezier lieverds 😘😘

Geef een reactie