Adembenemend mooi – Tokyo dagboek #7

Alweer dag 7, de tijd vliegt! We hebben het ontzettend naar ons zin en ik moet er eerlijk gezegd niet over na denken om alweer terug naar huis te moeten gaan, alhoewel ik Olaf en Elsa wel heel erg mis natuurlijk. Nadat ik vanmorgen de blog had geschreven omdat ik gisteren veel te moe was, gingen we op pad!

We hadden voor vandaag kaartjes voor het teamLab Borderless museum. Hier waren we gisteren dus al per ongeluk beland en zijn toen in de omgeving andere dingen gaan doen. Vooral de heenrit was voor Karim weer een feestje, want we mochten weer met de monorail. Helaas was er voorin wederom geen zitplaats, dus toen hebben we maar staand gekeken. Het is wel echt heel tof dat de metro helemaal uit zichzelf rijdt, fascinerend om te zien.

Bij nader inzien hadden we even onderzoek moeten doen naar de feestdagen van Japan. Gisteren was het namelijk de verjaardag van de keizer. Normaal gesproken gaat dit gepaard met allerlei parades en feesten, maar vanwege het coronavirus is dit allemaal afgeblazen. Dit betekent dus alleen wel dat iedereen vrij is en dus activiteiten gaat onderneme, omdat het een echte feestdag is. Nu hoor ik je denken, maar als hij gisteren jarig was, wat is dan het probleem? Aangezien zijn verjaardag op een zondag viel hebben alle mensen in onder andere kantoren – de meeste winkels waren namelijk wel gewoon open- een dag extra vrij omdat zondag sowieso een vrije dag is. Dit zorgde ervoor dat het flink druk was in het museum.

Hoewel het een geweldige ervaring was, waar ik zo uitgebreider op inga begon het museum bezoek wel een beetje onprettig. Wij hadden al kaartjes, dus konden de snelle rij nemen. Er werd alleen niet van te voren aangegeven dat er een garderobe was (hier kwamen we pas achter toen we het museum uit gingen) en er werd pas toen we door de kaartcontrole heen waren verteld dat er helemaal niets qua drinken het museum in mocht. We hadden juist zo’n dorst! Dikke pech dus, maar toen we het museum binnenliepen vielen onze monden open. Wat is het adembenemend mooi daar!

Om jullie even wat extra informatie te geven: Het teamLab Borderless museum is een museum dat helemaal draait om digitale kunst en ervaringen. Het is er dus praktisch donker, omdat je anders helemaal niets ziet van de projecties. Overal hangen beamers die alle prachtige kunstwerken projecteren die niet alleen op de muur, maar ook over de vloer lopen. Dan is dat nog niet alles, want sommige van deze projecties zijn ook nog eens interactief. Zo zette ik voor het maken van een foto mijn tas ergens op de grond en toen ik me weer omdraaide was mijn tas omringd door een prachtig bloembed.

Er waren meerdere kamers die allemaal een andere beleving gaven en soms veranderden ze ook na verloop van tijd. Zo liepen we de eerste keer langs een ruimte waar een soort space achtige projectie was, terwijl een paar uur later toen we richting de uitgang gingen er allemaal Japanse Samurai’s rond rende. Ook waren er ruimtes met honderden lampionnen, hele grote opgeblazen skippyballen, een ruimte met een aquarium met vissen die getekend en ingescand werden door bezoekers en nog veel meer. Maar er was ook nog een ruimte waar allemaal poppetjes en koeien over de muur heen renden en waar je digitale figuren naar hun eindbestemming – een regenboog – moest brengen door middel van allerlei fysieke objecten, die op het scherm herkend werden.

Kortom, het was echt een magisch mooie ervaring en dan heb ik nu amper de helft beschreven van wat er te zien is. Helaas zat er ook een flinke minpunt aan het museum. Het was natuurlijk jammer dat het flink druk was, maar daar doe je verder niets aan. Wat we wel als heel erg hebben ervaren was het onvriendelijke personeel. Dit zal je wellicht verbazen omdat Japan bekend staat om zijn vriendelijkheid en behulpzaamheid. Helaas was onze ervaring hier wel echt anders. Je mocht bijna niks, niet te lang stil staan om een foto te maken, je tas mocht je alleen op je buik dragen (als ik eerder had geweten dat er een garderobe was…) en kinderen moeten bij sommige actieve activiteiten – zoals klimmen in lichtgevende palen – een veiligheidshelm op. Voor jullie informatie: die palen waren niet veel hoger dan 2 meter. Toen we een kleine glijbaan afgingen mocht dit niet worden gefilmd want, oh wee als ik mijn telefoon per ongeluk laat vallen… Dan glijdt die ook vanzelf naar beneden.

Het is natuurlijk meer dan logisch dat er regels gelden, helemaal als het drukker is dan normaal. Het viel alleen wel op dat dit echt een typische toeristenattractie is en dat de medewerkers verschrikkelijk slecht of geen Engels spraken in verhouding met de rest van de stad.

Ondanks deze ervaring raad ik je met klem aan om dit museum te bezoeken, want het is echt waanzinnig mooi! Misschien wel raadzaam om van te voren te kijken of er niet opeens een feestdag is, waardoor het op een maandagochtend opeens mega druk is…

Na het museum besloot Karim de stoute schoenen aan te trekken. Naast het museum staat er namelijk een gigantisch reuzenrad. Die hadden we gisteren al gezien, maar aangezien ik weet dat Karim absoluut niet is van hoogtes had ik het niet eens voorgesteld. Ik was dus behoorlijk verrast toen hij zelf met het voorstel kwam om erin te gaan.

Eerst gingen we alleen even wat eten, want we hadden door het museum honger gekregen. In het museum bleken er overigens speciale ruimtes te zijn waar dan een vending machine staat met drinken erin. Dit scheelde in ieder geval een hoop voor de droge mond. Het winkelcentrum naast het museum is echt heel lelijk, maar binnen was het waanzinnig mooi. Het is overduidelijk dat Japanners dol zijn op Italianen, want als je iets anders ziet dan Japans eten, dan is het pizza of pasta. De liefde voor Italie is zelfs zo groot, dat het hele winkelcentrum bij het museum als Venetië is ingericht. Het was er echt prachtig, dus we namen van het excuus gebruik om een keer in Japan een pizza en een bord pasta te bestellen.

We zijn vergeten een goede foto van de buitenkant te maken, dus hier een van Internet!

Na het eten was het zo ver, we kochten kaartjes voor het reuzenrad. Er was keuze uit een normaal bakje of een bakje met een glazen bodem. Aangezien ik het al dapper genoeg van Karim vond om erin te willen gingen we voor het normale bakje. Vol goede moed stapte Karim naar binnen, alleen toen we op ongeveer een kwart van het rad waren vond Karim er niet meer zoveel aan. Hij hoopte dat de rit heel snel voorbij zou zijn. Grappig genoeg toen we op het hoogste punt waren vond hij het wel weer leuk. “Ik moest gewoon even wennen” zei hij doodleuk. Het heeft in ieder geval mooie foto’s opgeleverd en voor Karim een paar zweethandjes.

We hadden van andere mensen wat tips gehad voor gamewinkels in Tokyo, namelijk de Geo winkels. Wij gingen vol goede moed op zoek. Bij de eerste locatie aangekomen, die overigens 24 uur per dag open is, vonden we vooral heel veel goedkope games. Nu is er alleen één probleem.

Het leek zowel mij als Karim tof om allebei in ieder geval één spelletje voor de Switch te kopen, omdat we dan een tof Japans doosje in de kast hebben staan. Karim is al geslaagd met een versie van de game I am Setsuna in het Japans, alleen ik heb minder mazzel. Games die ik tof vind zijn namelijk allemaal in het Japans, terwijl ze in Europa wel in het Nederlands te verkrijgen zijn. De meeste games zijn een multirom, wat wil zeggen dat als je een Japans spelletje in jouw Europese spelcomputer steekt hij automatisch ziet dat je hem in het Engels wilt spelen. Sommige games hebben zijn géén multirom en blijven zelfs in je Europese spelcomputer eigenwijs op het Japans staan, terwijl er misschien gewoon wel gewoon een Engelse vertaling is van de game. Echt heel erg frustrerend dus, helemaal omdat de meeste games hier (omgerekend) veel goedkoper zijn.

Er zat nog een tweede locatie van de Geo in de wijk Shinjuku, dus we gingen weer op pad. Na de winkel bezocht te hebben gingen we ook maar op zoek naar wat te eten. Dat was vandaag een wat grotere uitdaging. Veel restaurants hadden hele onduidelijke foto’s en geen Engels menu. Het was ook een deel van de wijk waar ze alleen maar een soort BBQ assortinement verkochten. Ik ben op zo’n moment wel een pietlut, want ik wil gewoon weten wat ik eet en vind het dus heel onprettig om iets te bestellen op basis van onduidelijke foto’s en een brei van Japanse tekens.

Uiteindelijk kwamen we bij een tentje uit waar er een duidelijk menu was met goede foto’s en in het Engels! We wouden ook best wel eens zo een BBQ ding proberen, dus we gingen naar binnen. Het was er ook woest druk met voornamelijk locals, dus dat is vaak wel een goed teken. Alleen binnen waren de menu’s weer volledig in het Japans en de werknemers spraken ook niet al te best Engels. We hadden namelijk wel wat uitleg nodig over het concept. Wat bestel je? Hoe werkt het? Gelukkig was deze jongen heel behulpzaam en haalde zijn telefoon om aan de hand van een vertaal app de boel te vertalen naar het Engels, want hij verstond ons wel.

Zat ik dan met mijn slabbetje om

Er kwam dus een kok aan je tafeltje vier repen spek bakken en je kreeg een tafel vol met kleine schaaltjes met daarin eten wat ik nog nooit van mijn leven had gezien. Oh en blaadjes sla, die groene dingen herkende ik dan weer wel! Wat was nou het concept? Toen de kok klaar was met het bakken van het vlees, was het dus de bedoeling dat je een blaadje sla pakte, daar deed je een stukje spek op wat je eerst in een soort sausje dipte, dan ging er een soort van salade overheen, dan nog een soort spul (ik heb echt geen idee wat dat was) en dan nog een sausje waarvan ik ook geen idee had wat het kon zijn. Vervolgens vouwde je het blaadje sla dicht en ging je eten. Het was absoluut niet vies, maar om nou te zeggen dat het de lekkerste eet ervaring tot nu toe hier in Tokyo was? Nee, dat zeker niet.

We kunnen dus wel concluderen dat pietlut Suus iets stoers heeft gedaan vandaag, want iets eten waarvan ze niet weet wat het is doet ze liever niet. En Karim die mega stoer was door in het reuzenrad te gaan van 115 meter hoog! Toch gingen we nog meer de hoogte opzoeken, want we wisten dat het overheidsgebouw van Tokyo een gratis uitzicht heeft op de 45ste verdieping. We bedachten ons alleen toen we voor de deur stonden en het helemaal uitgestorven was dat wij met ons domme hoofd op een feestdag even het idee hadden om naar een overheidsgebouw te gaan. Die is natuurlijk gesloten!

Of toch niet? Opeens zagen we mensen naar buiten lopen, dus we gingen toch maar een kijkje nemen. En ja hoor, het was gewoon open. De rest van het overheidsgebouw was volledig donker en afgesloten, maar de uitkijktoren was wel gewoon beschikbaar. Hadden wij even mazzel, want omdat waarschijnlijk niemand op dit idee was gekomen, was het boven mega rustig!

Het uitzicht van Tokyo was ook in de avond adembenemend mooi. Hoewel New York meer hoge gebouwen heeft, is Tokyo wel vele malen groter dan Manhattan en daardoor indrukwekkender. Er was boven zelfs een café waar je wat te drinken kon bestellen en dan van het uitzicht kon genieten. Na het drankje zijn we weer vertrokken en weer terug gegaan naar het hotel. Het was weer een volle en drukke Tokyo dag!

6 reacties

  1. OVERKILL-BERT

    Lekkere lange blog hype. Wat lijkt me dat museum tof zeg. Die foto van jou met al die kleine lampjes is echt cool. 😎
    Knap van Karim dat hij dat reuzenrad in ging. Wat heb je toch een stoere man aan de haak geslagen. 😁
    Ik hoop voor je dat je nog een leuke ‘japanse’ game, voor in de kast, scoort. 🎮

  2. Veronica

    Wow!!! Wat gaaf met die lichtjes. Wat een mooie ervaring om mee te mogen maken😉
    En Karim dan? Zomaar in het reuzenrad 👍
    Stoer hoor 👍
    Mooie foto’s ook. Fijn dat je ons laat meegenieten👍

  3. Bloemetje7

    Wat ben ik blij dat ik heb gewacht om de blog rustig thuis te lezen! Nog even over gisteren, wat leuk idd zeg die monorail! Daar kan Nederland nog wat van leren! Lijkt me echt superleuk daar in te zitten. En mooi dat Karim een Vita heeft kunnen scoren! JIj hebt er toch voeger wel 1 gehad? Of vergis ik me. Maar nu dat museum, wat een fantastische ervaring moet dat zijn geweest! En het met eigen ogen zien is natuurlijk nog mooier, dan wat wij op de foto’s kunnen zien! Ik ben benieuwd naar alle foto’s die jullie hebben gemaakt, want wat je plaatst bij je blog is denk ik maar een fractie van wat jullie hebben gemaakt. En dat jullie in het reuzenrad zijn geweest is ook erg leuk! Hoeveel rondjes maakte hij? Oh en die blauwe knuffel is idd erg schattig! Zijn er ook grote parken in Tokyo dat zal toch haast wel? En is daar dan ook al wat bloesem te zien? Ook handig dat jullie een goede voorbereiding hadden en daardoor wisten van die uitkijk in dat overheids gebouw, dat was weer mooi meegenomen! Japan lijkt me prachtig, ik geniet van jullie uitgebreide verslagen steeds!

Geef een reactie