Naar een uithoek van Tokyo – Tokyo dagboek #6

Het gebeurt weinig dat ik als een klein kind loop te zeuren dat ik al naar bed wil. Toch gebeurde het gisteren, maar Karim liet mijn moeheid niet toe tot 22:00. Anders zou ik volgens hem veel te vroeg gaan slapen en weer om 05:00 wakker zijn, waar hij trouwens gelijk in had. Dus met veel pijn en moeite wakker gebleven tot 22:00 en toen als een blok in slaap gevallen. Je wordt gewoon zo moe van al die indrukken en het vele lopen hier, maar het is ook allemaal zo leuk! Nu kunnen we de dag weer fris en fruitig beginnen, maar niet voordat ik jullie heb meegenomen op onze dag gisteren in Tokyo dagboek #6

We begonnen met het terugkijken van Wie is de Mol? wat Karim en ik altijd actief volgen. Echter ging dit niet zo makkelijk, want omdat we nu in Japan zitten kan je daar geen NPO-programma’s kijken, dat is beveiligd. Waarom zou je denken? Wij snappen er ook niks van, maar Karim had er wel al eens eerder van gehoord dat dit in het buitenland zo is. Zijn ze bang dat een Japanner gaat kijken naar een spelletje waarin tien Hollanders idiote spelletjes doen? We moesten dus even een oplossing zoeken om alsnog te kunnen kijken en gebruikten hiervoor een VPN. Voor de mensen die niet weten wat een VPN is, dit is een service waarmee je je locatie als het ware kunt foppen. Wij stelden dus in dat we in Rotterdam zaten in plaats van in Tokyo en toen konden we beginnen met kijken, onder het genot van een ontbijtje.

Wie is de Mol kijken in Japan!

Daarna hebben we een uitstapje gemaakt naar Tokyo Bay, daar zit namelijk de laatste Pokémon Center die in Tokyo ligt. Dit was een behoorlijke onderneming, omdat we voor het eerst met openbaar vervoer te maken kregen waar niet alles ook in het Engels werd aangegeven. Eigenlijk kom je overal uitstekend uit de voeten met stations die in het Westerse alfabet zijn aangeduid, maar dat was richting Tokyo Bay niet het geval. Daarnaast snapte we er niks van dat we volgens Google Maps binnen 6 haltes van halte 24 naar halte 3 zouden komen. Volgens mij zitten daar toch meer stops tussen dan 6.

Prachtig glaswerk bij een metro halte

Toen we het vermoeden hadden dat we helemaal fout gingen, stapten we bij de eerstvolgende halte uit en probeerden we even rustig te onderzoeken waar we nou heen moesten. Het bleek dat we wel gewoon in een goede metro zaten, alleen zaten we in een Express-metro die dus haltes over slaat. Dat verklaart ook direct waarom deze metro maar zes haltes nodig had voor die afstand. Alleen omdat we waren uitgestapt, moeten we alsnog een andere route nemen. Na ons avontuur met de metro kwamen we aan op plek van bestemming.

Het Tokyo Bay winkelcentrum

Het was weer een intens groot winkelcentrum met voornamelijk kledingwinkels. Daar hebben we echt geen interesse in en al helemaal niet hier in Tokyo, omdat we amper wat passen. Na even te hebben rond gelopen, kwamen we uit bij het Pokémon Center. Hij was veel groter dan we hadden verwacht! Er werden ook op meerdere plekken toernooien georganiseerd voor zowel het kaartspel als de videogames, dus dat was erg leuk om te zien. We kochten verder niets, maar het was wel leuk om te kunnen zeggen dat we alle Pokémon winkels binnen Tokyo hebben bezocht. Het zou tof zijn als er een soort stempel paspoort voor zou zijn, dat je kan afstempelen bij ieder centrum dat je er bent geweest.

In hetzelfde winkelcentrum zat ook nog een game hal van Sega. We weten inmiddels dat dit in Japan niet alleen betekent dat je er arcade games kunt spelen, maar dat je ook los kunt gaan op de vele grijpmachines. Nu zijn Karim en ik daar niet zo vatbaar voor, omdat we weten dat deze dingen zo worden ingesteld dat ze alleen echt grijpen als er genoeg geld in heeft gezeten. Toch hebben we wel het idee dat ze minder vervelend zijn afgesteld dan in Nederland, want we zien zeer regelmatig Japanners prijzen uit die kasten vissen. Aangezien het duidelijk niet alleen een toeristen ding is, wilden we de gok toch een keer wagen bij een hele toffe Doreamon knuffel. Sinds we hier in Japan zijn ben ik helemaal weg van dit schattige blauwe beestje.

Karim had de knuffel een aantal keer goed te pakken en tilde hem zelfs flink naar de prijzenbak, alleen toen gebeurde er iets raars. Nadat de grijphaak een keer tegen de plastic wand had gestoten omdat de knuffel helemaal tegen het randje aan lag, wou hij niet meer grijpen. Eerst dachten we nog dat hij gewoon weer gereset was en dat er eerst zoveel muntjes in moesten voordat hij greep, maar zelfs na nog een aantal muntjes deed ie simpelweg niks.

De mensen bij de kast naast ons hadden wel een knuffel te pakken, dus om het uit te testen gooide Karim daar één muntje in. En ja hoor, daar maakte hij wel de grijp beweging, zelfs nadat er de vorige beurt een knuffel uit was komen rollen. Die van ons was dus echt stuk gegaan door de botsing met het ruitje. Mede door de taalbarrière besloten we er niks van te zeggen, want Tokyo Bay is een heel stuk minder toeristisch en er wordt daar geen woord Engels gesproken. We hadden dus pech. Wel super jammer, want ik vond de knuffel erg leuk.

Nadat we een heerlijk gerecht hadden gegeten bij de food court in het winkelcentrum van Tokyo Boy besloten we naar Odaiba – ook wel bekend als Daiba – te gaan. Daar staat namelijk ook het grote Gundam beeld. Toen we de metro instapte richting het Gundam beeld kregen we de verassing van ons leven. Er zat helemaal geen machinist in! De voorkant van de metro is volledig van glas en hij rijdt ook volledig automatisch! Het was van Karim als kind eigenlijk een droom om machinist te worden, maar mede door zijn kleurenblindheid is dat niet mogelijk. Dit was daarom toch wel het meest dichtbij hij kon komen, gezien het ook één van zijn dromen was om eens in een Japanse monorail te zitten. Helaas was het erg druk in de metro en konden we geen goede foto ervan nemen. Hieronder kan je wel een filmpje zien van hoe dit eruit ziet.

Aangekomen op Daiba moesten we wel lachen. Karim had naar eigen zeggen mega goed onderzocht dat dit niet in de buurt was van het museum waar we de volgende dag heen zouden gaan. Dus waar was dit? Precies, in de buurt van het museum. We hadden dus iets efficiënter met onze tijd kunnen omgaan, maar dit mocht de pret verder niet drukken.

Het was een prachtige omgeving en daarnaast was het ook nog eens heel erg mooi weer! We wandelde naar het grote Gundam beeld en hoewel ik echt helemaal niks met die franchise heb, was het wel heel tof om te zien want hij is echt gigantisch groot! We liepen ook nog even het winkelcentrum in en kwamen daar een Hello Kitty winkel tegen die we even hebben bekeken. Daarnaast was er een Doreamon winkel, van dat blauwe figuurtje wat ik zo leuk vind. Alles in de winkel was alleen echt bizar duur en daarnaast was het er zo druk dat het niet meer leuk was, dus we zijn vrij snel vertrokken. Buiten hebben we nog even op een bankje gezeten, want je voeten worden behoorlijk moe van al dat lopen.

Op de terugweg naar de metro zag ik het Fuji gebouw en ik wist door alle filmpjes over Japan dat je die bal bovenin het gebouw in kon voor een mooi uitzicht. Hier moest je wel wat voor betalen, maar absoluut niet te vergelijken met prijzen voor bijvoorbeeld de Sky Tree. Deze kans lieten we ons dus niet ontnemen.

Het uitzicht was inderdaad prachtig. We hadden veel minder het idee dat het een wolkenkrabber stad was als New York, maar in tegendeel. Ontzettend veel hoge gebouwen pronkten aan de skyline, wat prachtig was om te zien. Het was bijna jammer dat het zo zonnig was, want daardoor konden we Mount Fuji amper zien. Het was al helemaal onmogelijk om er een foto van te nemen, het enige wat je dan op de camera zag was een bal licht.

Na genoten te hebben van het uitzicht vervolgde we onze weg naar het vertrouwde Akihabara. Omdat we toch een klein beetje baalde van de mislukte grijphaak poging met de Doreamon knuffel wilden we kijken of we het daar wel voor elkaar zouden krijgen. Echter bleek de Doreamon knuffel die we daar hadden gezien vrij exclusief, want in meerdere grote gebouwen waar grijpmachines stonden, was er geen Doreamon te vinden. Toen we een grote multimedia winkel inliepen zagen we echter een Doreamon knuffel in de schappen liggen. Karim zei: “neem die dan maar mee, dan hoeven we niet meer op zoek naar zo een ellendige grijphaak machine.”Vannacht heb ik dus heerlijk geslapen met mijn Doreamon knuffel, en Karim natuurlijk.

Karim had echter ook nog een missie, namelijk het scoren van een PlayStation Vita. Hij wou deze spelcomputer acht jaar geleden toen deze uitkwam al heel graag scoren, maar had daar toen geen geld voor. De spelcomputer is in Europa en de Verenigde Staten geflopt en daar al heel lang niet meer verkrijgbaar. In Japan is de Vita tot op de dag van vandaag wel een succes, dus dit was zijn kans. Na bij meerdere winkels prijsvergelijkingen te hebben gedaan vond hij nu echt een mooie voor vooral een hele goede prijs. Gisteravond is Karim dus al druk gaan instellen en is nu helemaal happy met zijn nieuwe apparaatje.

Nu ga ik snel douchen om zo meteen weer terug te gaan naar Daiba, omdat we vandaag op de planning hadden staan om naar het teamLab Borderless Museum te gaan. Wat voor een museum dat is, lezen jullie later vandaag in Nederland.

6 reacties

  1. OVERKILL-BERT

    Heerlijk dagje weer. Natuurlijk weer een knuffeltje aangeschaft. 😁 💙 Ook heel vet dat Karim nu eindelijk zijn PS Vita heeft.
    Ik ben heel benieuwd hoe jullie het museum gaan vinden en kijk uit naar je volgende blogje. 🏆

  2. Amelia

    Wakker worden met een blogje is ook heel leuk! Ik begrijp dat jullie moe zijn, want jullie reizen wat af door heel Tokyo op zo’n dag! Mooie foto’s van het uitzicht 😍. Ik kijk weer uit naar de volgende blog.

  3. Veronica

    Wat een feest voor jullie, om in Tokyo rond te wandelen en rijden. En wat een schattige knuffel 😍
    Heel veel plezier in het museum. Ik kijk uit naar jullie volgende blogje. 😉

  4. Bloemetje7

    Op mijn werk was ik vanmorgen al begonnen met lezen, maar was te laat begonnen, mijn pauze was alweer om! En bovendien laadt mijn telefoon niet automatisch de plaatjes dus ik heb maar even gewacht tot ik thuis was. Vanavond heb ik in de Meent gegeten met Selma en daarna doorgereden naar jullie huis. Ik ga nu natuurlijk ook gelijk het verhaal van het museum lezen. In het Sompo Japan Nipponkoa museum of Art in Tokio, hangt trouwens 1 van de Zonnebloemen van van Gogh. (mochten jullie je vervelen haha)

Geef een reactie