Een hele leuke dag – Tokyo dagboek #8

Vanmorgen besloten we eens ontbijt te halen bij de supermarkt op een paar minuten lopen van ons hotel, in de hoop dat zij een iets ander aanbod hadden. Dit viel helaas wat tegen. Ik nam een keer voor de verandering belegde boterhammen en Karim een bak ramen. De boterhammen waren heerlijk, alleen de bak ramen van Karim stonk echt verschrikkelijk. Hoe zonde het ook is, die bak is regelrecht in de prullenbak beland. Soms koop je in een land waar de keuken je niet bekend is iets wat je gewoon écht niet lust. Weten we dat ook weer.

Omdat Karim dus amper wat had gegeten, haalden we beneden bij onze vertrouwde supermarkt een verse bao. Die verkopen ze daar gewoon aan de kassa uit een voorverwarmde vitrine. Die was gelukkig wel lekker!

Op het ochtendprogramma stond het Shinjuku Gyoen park. Dit is een park wat een beetje in de buurt komt van Central Park in New York, maar dan met allemaal Japanse tuinen. Onderweg in de metro dacht ik alleen: wat ruik ik nou steeds? Het was trouwens geen lekkere geur, het stonk best wel. Het is in Japan onbeleefd om hard te praten in de metro dus als Karim en ik overleggen bij welke halte we eruit moeten, dan fluister je tegen elkaar. Toen Karim mij wat influisterde en me dus recht aankeek besefte ik waar de geur vandaan kwam. De bao die hij had gegeten was dan wel erg lekker, maar de geur die uit zijn mond kwam erna niet!

Shinjuku!

We moesten er eigenlijk allebei wel heel hard om lachen, maar toen we op onze halte waren aangekomen zijn we wel gelijk een supermarkt ingedoken voor een pakje kauwgom. Nadat Karim weer een frisse smaak in zijn mond had, gingen we op weg naar het park. Alleen waarom zaten de hekken eromheen allemaal dicht? We voelden de bui al hangen, maar toch liepen we naar het hek waar een bord hing met de openingstijden. Wat bleek nou? Als gisteren een feestdag was, dan is het park de dag na die feestdag gesloten. Ja, dat wisten we dus niet! Helaas pindakaas, gelukkig zijn we hier nog een paar dagen dus we gaan het morgen opnieuw proberen.

De Nintendo winkel in Tokyo

Karim wou graag nog een keer naar de Nintendo winkel terug en daarnaast vonden we allebei de wijk Shibuya erg leuk en gezellig. We hadden eigenlijk Shibuya op het middagprogramma staan, maar door het gesloten park gingen we er maar eerder heen. Het was weer een feestje om rond te lopen in de Nintendo winkel met de Pokémon Center ernaast. Alleen kochten we helemaal niets, gezien deze Nintendo winkel echt vele malen duurder is dan die in New York en daarnaast waren er niet echt spullen die we heel graag wouden hebben. Hetzelfde gold voor de Pokémon winkel, ook daar zijn we wel een beetje uitgewinkeld. Aanstaande donderdag (27 februari) is het Pokémon Day en we willen dan nog wel een Pokémon Center bezoeken om te zien of er iets speciaals gebeurd.

Vinden jullie Karim niet eng zo? Grrr

Nadat we het wel hadden gezien in het winkelcentrum besloten we buiten verder op pad te gaan. Er scheen nog een Bic Camera in de buurt te zitten. Dit is een beetje de Media Markt van Japan, maar dan een keer of 10 zo groot. Als jullie mij nu al wat langer volgen, kunnen jullie inmiddels wel raden dat er in die Bic Camera ook een game afdeling zit. Echter is de Bic Camera over het algemeen aan de hoge prijs, dus het is leuk om er even rond te wandelen maar dan houdt het ook wel op.

Naast en onder de Bic Camera zat er een Taito Station, dit zijn de arcadehallen met games en grijphaken. Hoewel wij dus niet zo van de grijphaken zijn, is het toch leuk om te zien wat ze aanbieden. Zo hebben ze niet alleen knuffels, maar bijvoorbeeld ook heel veel beeldjes, servies, pennen, speelgoed en kaartjes voor Disneyland Tokyo. Toen we de hoek omliepen van de volgende rij grijpautomaten zagen we daar een kast met Doraemon knuffels! Hoewel ik nu slaap met een hele lieve Doreamon knuffel – en Karim natuurlijk – voelde het toch een beetje bitter dat het bij die ene kast toen was mislukt omdat de grijphaak stuk ging.

Daar lag hij dan…

We gingen dus toch maar een poging wagen. Het systeem van deze kast werkt iets anders dan met zo’n prijzenbak waar het een kwestie is van knuffel optillen en naar de prijzenbak hengelen. Hier liggen er twee metalen staven die links heel erg dicht bij elkaar liggen en rechts van de kast is de ruimte tussen de twee staven precies ver genoeg om de knuffel er doorheen te laten vallen. Technisch gezien moet je de knuffel dus van links naar rechts verplaatsen. We hadden hem vrij snel op de plek waar hij er doorheen zou vallen, alleen ging dat in de lengte niet lukken maar wel in de breedte.

De knuffel was alleen net te zwaar om goed op te tillen, dat is altijd zo met al die kasten. Toen we het eigenlijk wouden opgeven kwam Karim op een idee, we gingen nog één poging wagen. Karim dacht, wat nou als we hem niet tillen maar duwen? Hij positioneerde iedere keer de rechter arm van de grijphaak boven het hoofd van de knuffel en duwde hem steeds een beetje verder naar beneden. Als hij ver genoeg geduwd zou worden zou zijn hoofd er doorheen vallen en zou zijn lijf vanzelf volgen.

De foto is een beetje bewogen, maar Karim in actie!

Een medewerker die in de buurt bezig was met een andere kast in te ruimen had onze tactiek door en moest er flink om lachen. Toen hij doorhad dat we aan onze laatste muntjes bezig waren gebeurde er iets wat ons allebei verbaasde! Hij kwam naar ons toe en opende het deurtje. Eigenlijk dachten we allebei dat hij de knuffel weer volledig goed zou leggen, maar integendeel. Hij gaf de knuffel nog een extra zetje waardoor nog één goede duw voldoende zou moeten zijn. Daar gingen we dan, de grijphaak bewoog en BINGO! Daar viel de Doraemon door de metalen buisjes heen.

Jaa we hebben hem!

Het is overigens een speciale Doraemon, want hij is van 50 jaar Doraemon en het is de lentebloesem versie. Ik was helemaal happy met mijn blauwe beestje. Inmiddels hadden we wel honger gekregen van al deze spanning en sensatie. In de buurt kwamen we een zaakje tegen die buiten een hele lekkere menukaart leek te hebben. Hoewel het ons reuze meevalt hoe klein de Japanners zijn in verhouding met Karim, moest hij zich wel flink tussen de krukjes en bar wurmen om normaal te kunnen zitten. Het eten was inderdaad waanzinnig lekker, we zaten weer gezellig met zijn alle om de kok heen. Ik vind dat toch zo’n leuk concept! Toen we ons eten op hadden had Karim even contact met onze vriend Daan – beter bekend als NintenDaan – die eerder in Japan is geweest en hij raadde ons aan om naar Nakano Broadway te gaan.

Nakano Broadway

Zo gezegd zo gedaan, hup de metro in en onderweg naar Nakano Broadway. Dit zou een tweede soort Akihabara zijn alleen dan een stuk rustiger omdat het minder bekend is bij de toeristen. Dat was zeker zo, het was er een flink stuk rustiger dan bij winkels in Akihabara. De aankleding van het winkelcentrum was echt heel gezellig. Het deed me een beetje denken aan de zwarte markt van Beverwijk. Wel waren er voornamelijk poppetjes en beeldjes, wat wel erg leuk was om te zien! We kwamen één toffe retro game winkel tegen de behoorlijk wat aanbod had en niet eens zo duur was.

Schijnbaar zat er ook een hele arcadehal in het centrum, met onder andere een hele toffe arcade metro game! Ik vertelde laatst in mijn dagboekje al dat Karim eigenlijk heel graag trein of metromachinist wilde worden, dus deze game moest en zou hij spelen. Het was echt oprecht heel erg vet! Hij had allemaal hendels om gas mee te geven en knopjes om de deuren te openen en te sluiten en hij had meerdere schermen voor zijn neus om alles in de gaten te kunnen houden. Hij zat er oprecht van te genieten!

Toen Karim klaar was met de metro game gingen we de arcadehal verder bekijken en tot onze grote verbazing zagen we in een van de grijpkasten een mega Doraemon knuffel. Hoewel ik heel erg blij ben met mijn twee Doreamon knuffels, was deze wel heel erg tof. We gingen het maar gewoon proberen. Het werkt ook wel een beetje op je mindset in, want als je er al wat muntjes in hebt gegooid en je eigenlijk wil stoppen, vind je het zonde om dan weg te lopen want misschien heb je hem wel bij de volgende poging.

Aangezien we gisteren en vandaag heel erg weinig geld hadden uitgegeven, vonden we dat we er wel extra muntjes in mochten gooien. Iedere keer pakten we hem wel, maar toch had hij niet genoeg grip. Een dame die bij de arcade hal werkt, zag ons ermee bezig zijn en ook zij kwam ons te hulp. Wat bleek nou, als je op de knop drukte om de grijphaak te laten zakken moest je nóg een keer drukken zodat hij ook echt vasthoudt. Dat veranderde de zaak! Hoewel dit ons een heel stuk in de goede richting hielp, hadden we nog steeds geen geluk. Ook hier raakten we bijna door de muntjes heen die we beschikbaar hadden gesteld voor de knuffel, want er zit natuurlijk altijd een grens aan wat je aan zo een ding uitgeeft.

De dame in kwestie zag dit en bij onze allerlaatse poging greep ze in. Ze legde de knuffel zo op het randje van de bak neer dat je wel echt je ogen dicht had moeten doen om hem niet te kunnen pakken. En HOERA! Daar viel hij in de prijzenbak. Doreamon heeft de hele terugweg in de metro gezellig bij mij op schoot gezeten en in het vliegtuig neem ik hem ook gewoon gezellig op schoot mee.

Samen met al mijn Doraemon vriendjes!

We kunnen dus de volgende conclussies trekken: zijn grijpautomaten oplichterij? Ja. Moet je op je geld letten als je in een grijpautomatenhal loopt? Ja. Wordt Suus blij van knuffels? Ja. Zijn Japanse medewerkers in hallen van grijpautomaten vriendelijk? Een hele dikke ja!

Toen we terugkwamen van Nakano Broadway konden we nog even op de hotelkamer zitten voordat we naar het Kirby Café gingen. Dit is echt vlakbij ons hotel ,dus dat was wel erg handig. Uiteindelijk was het tijd om te vertrekken en toen we uit de metro kwamen, stonden we opeens voor een andere kant van het winkelcentrum. Normaal gesproken wandelen we naar Sky Tree, maar we hebben afgelopen dagen zoveel gelopen (geloof me jullie willen mijn voeten nu echt niet zien) dat we even de metro hebben gepakt. Alleen aan deze kant van het winkelcentrum zat er op de eerste verdieping ook een heel Kirby winkeltje! Heel gek, want dit wordt rondom het Kirby Café waar we al eerder langs waren gelopen helemaal nergens aangegeven.

Een aantal roltrappen op en toen stonden we voor het Kirby Café. Hoewel we niet dezelfde liefde delen voor Kirby dan voor Mario of Pokémon is het natuurlijk wel Nintendo en Nintendo is liefde, zo simpel is dat. De aankleding van het café is echt geweldig, prachtige muziek die zich afspeelt op de achtergrond en het hele café is zo sfeervol. De menukaart is vele malen uitgebreider dan die van het Pokémon Café, alleen de prijzen lagen ook wel duidelijk hoger. We besloten niet te veel op de prijzen te letten omdat we hier echt maar één keer naartoe zouden gaan.

De gerechten waren niet alleen lekker, de aankleding was ook nog eens fantastisch! Wat een werk hebben ze daar van gemaakt zeg. Karim bestelde bijvoorbeeld een kleine vier kazen pizza en kreeg daar een kannetje honing bij. Ik bleef aandringen dat hij dit op één stukje moest proberen, dus schoorvoetend probeerde hij het. Grappig genoeg vond hij het echt mega lekker en kieperde meteen het hele kannetje honing over zijn pizza heen!

Soms zijn de toiletten in dit soort café’s ook helemaal leuk aangekleed en ik moest eigenlijk wel plassen, dus ik vroeg waar de toilet was. Alleen dit was een beetje vreemd. Ik moest het café uit en in het overdekte winkelcentrum naar de algemene toilet lopen. Dat vond ik een bijzondere situatie voor een toch wel voor Japanse standaarden duur eetcafé.

Na het eten gingen we door naar het winkeltje en liepen daarna ook nog even door naar het winkeltje waarvan we het bestaan niet af wisten. We kochten behoorlijk wat leuke spullen, want grappig genoeg waren de spulletjes goedkoper dan het eten, terwijl dit in Japan meestal andersom is! Het bordje waar 2020 op staat heeft trouwens ook een heel mooi houdertje, zodat we hem thuis mooi kunnen neerzetten. Ik ben ook absoluut van plan om als we terug komen een mooi kastje in de woonkamer in te richten met mooie Japan herinneringen.

Vond je deze blogpost nou super leuk? Momenteel zit ik samen met mijn vriend Karim in Japan, waar ik iedere dag een blog plaats over onze avonturen in dit mooie land. Krijg je er dan nog steeds geen genoeg van? Kom dan naar mijn Discord server, waar je in direct contact komt met mij en andere lezers. Ook kun je mij volgen op Twitter en Instagram.

9 reacties

  1. Bloemetje7

    Wat een feestje weer om te lezen! Jammer van het vieze broodje, dat je weg moest gooien, was het bedorven misschien? En wat een japanse logica zeg: de dag na een feestdag de boel te sluiten? Maar hopelijk van de week nog wel even naar het park? Toevallig vroeg ik er gisteren al naar. In de Nintendo winkel was wel een giga Bowser zeg! Maar wat hebben jullie ook een super leuke Doraemon knuffels gescoord zeg, zelfs met bloemetjes! 🙂 En wat super schattig zag dat Kirby eten eruit, wat veel aandacht voor detail! En Karim, als ik vast een potje honig moet halen dan zeg je het maar!

    1. Jolanda

      Wat een lieve knuffels allemaal, en de Kirby spulletjes en het eten zien er echt zo lief uit! Het blijft een feestje om je blogs te lezen Suzanne!

  2. OVERKILL-BERT

    Wat een super lange blog en wat hebben jullie veel gedaan vandaag. Heerlijk om allemaal te lezen. Wat een geluk heb je gehad met je knuffels. 💙
    Misschien een ideetje voor Karim: boerenkool met honing. 😉

  3. Cocky

    Wat een leuke foto’s! Helemaal gelukkig met de knuffels! Wat geweldig om dit ook allemaal op te schrijven, Doe je goed Suus! Heb je nog iets aan je studie Japans gehad??

Geef een reactie